ΓΕΝΙΚΑ:

Η παθογένεια προσομοιάζει με την εκφυλιστική νόσο της οσφυικής μοίρας.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ:

Και εδώ η χειρουργική θεραπεία έχει θέση μόνο σε αποτυχία της συντηρητικής. Ορισμένα σημεία όπου διαφέρει από την οσφυική μοίρα:

• Oι εγχύσεις έχουν αυξημένο αριθμό επιπλοκών, λόγω κυρίως της παρουσίας της σπονδυλικής αρτηρίας και δέον να αποφεύγονται ή να επιτελούνται από πολύ έμπειρους εξειδικευμένους ιατρούς.
• Ενώ η δισκεκτομή ενέχει σημαντική θέση στην οσφύ, στον αυχένα η πλειονότητα των χειρουργών προτιμά σπονδυλοδεσία, καθότι είναι πολύ άσφαλέστερη και έχει πολύ υψηλά ποσοστά πώρωσης (περί το 95%).
• Η προσθία προσπέλαση είναι πολύ πιο εύκολη και χρησιμοποιείται ευρέως. Σε σύγκριση με την οπισθία χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερο ποσοστό δυσκαταποσίας, ενώ η οπισθία απο μεγαλύτερο ποσοστό μετεγχειρητικού άλγους. Η επιλογή της μίας ή της άλλης (ενίοτε συνιστάται και συνδυασμός) είναι πιο πολύπλοκο θέμα που ξεφεύγει από το σκοπό της παρούσης ιστιοσελίδος. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι σε εκτεταμένη νόσο που εκτείνεται σε πολλαπλά επίπεδα προτιμάται οπισθία επέμβαση καθότι έχει λιγότερες επιπλοκές (δυσκαταποσία, κύφωση, αστοχία υλικών).

Σε νεαρούς ασθενείς όταν συντρέχουν οι ανάλογες προυποθέσεις, όπως και στην οσφύ τοποθετείται τεχνητός δίσκος, εφόσον βέβαια συντρέχουν οι προυποθέσεις. Ο στόχος και εδώ είναι η μείωση της εκφύλισης των παρακειμένων επιπέδων. Παρακάτω απεικονίζεται η περίπτωση ενός 44χρονου ασθενή, ο οποίος μερικά έτη αφότου υπεβλήθη σε προσθία σπονδυλοδεσία, παρουσίασε εκφύλιση των ξειτονικών επιπέδων (πράσινα βέλη). Υπεβλήθη σε αρθροπλαστική (τεχνητό δίσκο) 2 επιπέδων (κόκκινα βέλη).