ΓΕΝΙΚΑ: Το σάρκωμα αποτελεί κακοήθη όγκο εκ μεσεγχυματογενών κυττάρων (οστά, μύες, αγγεία κλπ), ενώ ο καρκίνος κακοήθεια απο επιθηλικά κύτταρα. Η βιολογική τους συμπεριφορά όμως είναι παρόμοια, δηλαδή ειναι τοπικά επιθετικά, δίνουν μακρινές μεταστάσεις και τελικά ο ασθενής αποβιώνει. Η συχνότερη μεταστατική εντόπιση στο σάρκωμα ειναι ο πνεύμονας, σε αντίθεση με τον καρκίνο που ποικίλλει (οστά, ήπαρ, πνεύμονες κλπ). Στα οστικά σαρκώματα περιλαμβάνονται το Οστεοσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing και το χονδροσάρκωμα. Τα 2 πρώτα εμφανίζονται σε παιδιά- νεαρούς ενήλικες, ενώ το χονδροσάρκωμα σε μεγαλύτερες ηλικίες. Η ακτινολογική εικόνα φανερώνει συνήθως την επιθετικότητα του όγκου (περιοστική αντίδραση, οστική καταστροφή, μάζα μαλακών μορίων κλπ), ενώ δυστυχώς στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι αιματολογικές εξετάσεις είναι φυσιολογικές. Ο συνολικός έλεγχος περιλαμβάνει απλές ακτινογραφίες, μαγνητική τομογραφία, αξονική θώρακος και σπινθηρογράφημα οστών, ενώ κάποιοι προτιμούν το PET- Scan, το οποιο όμως είναι πολύ ακριβότερο, χωρίς να είναι και τεκμηριωμένα πιο αποτελεσματικό. Τα ευχάριστα νέα στη θεραπεία του οστεοσαρκώματος είναι ότι με την πρόοδο στις χειρουργικές τεχνικές και την εφαρμογή χημειοθεραπείας τα ποσοστα ίασης ανέρχονται στο 70% των ασθενών, με παράλληλη διατήρηση του πάσχοντος σκέλους. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την εικόνα στη δεκαετία του 1970, οπου η πλειονότητα των ασθενών ακρωτηριαζόταν αλλά η επιβίωση δεν ξεπερνούσε το 20%. Σταδιακά με την εφαρμογή χημειοθεραπείας τα ποσοστά ανέβηκαν, ενω οι εργασίες του Simon και συνεργατών τη δεκαετία του 1980 έδειξαν ότι δεν υπάρχει διαφορά στην επιβίωση μεταξύ ασθενών που ακρωτηριάσθηκαν ή διατήρησαν το πάσχον μέλος (LINK). Πλέον λιγότεροι απο το 10% των ασθενών υποβάλλονται σε ακρωτηριαστικές επεμβάσεις Φυσικά οι επεμβάσεις διάσωσης μέλους συνίστανται σε ευρεία en bloq εκτομή του όγκου, χωρις δηλαδή να ανοιχθεί ή κάψα του. Ο χειρουργός όπου είναι δυνατό μένει έως και αρκετά cm μακριά απο τον όγκο, ο οποίος όταν αφαιρεθεί περιβάλλεται απο ένα μανδύα υγιούς ιστού.

• Οστεοσάρκωμα

Ονομάζεται έτσι γιατί τα κακοήθη κύτταρα μπορούν να παράγουν οστεοειδές. Η θεραπεία συνήθως περιλαμβάνει πρώτα τη βιοψία και ακολούθως 3 κύκλους χημειοθεραπείας πριν το χειρουργείο (διάσωσης μέλους) και 3 κύκλους μετά το χειρουργείο. Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα τυπικό οστεοσάρκωμα κάτω τριτημορίου μηριαίου με ιδιαίτερη πίεση επί των αγγείων σε ασθενή 27 ετών, η οποία αποτελεί και τη συχνότερη εντόπιση. Αφαιρέθηκε το κάτω τριτημόριο του μηριαίου και η ανακατασκευή έγινε με την ειδική πρόθεση Compress. Η ασθενής είναι ελεύθερη νόσου και η ενδοπρόθεση σταθερή μετά από 13 έτη. Στην εικόνα Α απεικονίζεται η απλή ακτινογραφία, στην Β η πολύπλοκη ανατομία του όγκου και η πίεση επί των μηριαίων αγγείων (πράσινο χρώμα), στην C το τελικό παρασκεύασμα και η εκτομή en bloc του απώ τριτημορίου του μηρού και στην D η άμεση μετεγχειρητική ακτινογραφία.